Në monedhë kemi: Kreu i mbretit Ilir Genti një zot i Ilirëve lidhur me figurën (e Hermes = Mercury dhe Poseidonit = Durres) veshur me kapele/causia në të djathtë të kësaj monedhe të mrekullueshme dhe tejet të rrallë, të bronztë nga fisi Ilir ‘Labeati’ {në gjuhën latine, “labeatae”; në gjuhën greke “Labeátai”) që ishin një fis i fiseve që jetonin rreth liqenit të Shkodrës (Scodra) në vitet 175-168 para Krishtit

Monedha në krahun e kundërt siç shihet edhe në figurë ka të shkruar ‘Labia-tan’ dhe një anije të shpejtë ilire “Liburna”.

Shënim: Ilirët, aleatët e mbetur me Romën gjatë luftës së dytë dhe të tretë me romakët, kur mbreti Gentius ishte aleate me Perseus të Maqedonisë; pas betejës së Pydna (168 para Krishtit) territori i mbretërisë së tij u shpërbë në tre pjesë të pavarura, por nën kontrollin romak: Lissos, Labeati, Daorsi.

Pas këtij informacioni së pari na duhet të sqarojme së në gjuhën greke kemi: shkronjën: β = v dhe shkronjat: μπ = b.
Pra kjo do të thotë se të gjitha fjalë – emërtimet e ndryshme që në brendësi të tyre kanë shkronjën ‘β’ gjuha greke i lexon me ‘V’.

Ashtu si edhe herë të tjera kemi shpjeguar se gjuha greke nuk mundet kurrësesi të lexojë në mënyrë korekte monedhat e shkruara si: ΒΑΛΛΑΙ, ΒΑΤΟ, ΒΑΡΓΥΛΊ, ΒΥΛΙΣΣ, ΒΙΘΥΝΙΑ, ΒΥΖΑΝΤΙO, ΑΒΔΗΡΙΤΏΝ, ABYLON por edhe ΒΑΣΙΛΙ-ΑΣ, e plot emërtime të kësaj forme.

Kjo sjell edhe njëherë në vemendjen tonë se edhe monedha e lashtë e fisit ilir ΛΆΒIΑΤΑΝ është e shkruar pastër në gjuhën e pallazgut ilir, në gjuhën pellazgo–shqpe: ΛΆΒΙΑΤΑΝ = LABIATAN, emërtim ky i cili në gjuhën greke do të lexohej LAVIATIAN, pra krejt në kundërshtim me gjithë historianët e të gjithë kohërave deklaruar si edhe i fakteve arkeologjike deri me sot vertetuar, se nuk ka, e nuk kishte fise ilire të quajtura Laviatan, por LABIA/Tan, me kuptimin ‘vende të larta’ boriane, të bardhë (barbar’) ALBAN’.

Kjo është gjuha shqipe e lashtë; mëm’ e gjuhës greke dhe e gjithë gjuhëve të tjera i fiseve ‘Pellazgiote – Mesdhetare’.